(απο sdna.gr)Η πρόκριση στον έκτο ευρωπαϊκό τελικό στην ιστορία του ΠΑΟΚ ήταν μέρος της βασανιστικής διαδρομής, από τον πόνο, την απώλεια, τη δοκιμασία, προς την λύτρωση και την κάθαρση(Γράφει ο Σωτήρης Μήλιος).
Κι ο πρώτος ευρωπαϊκός μπασκετικός τελικός έτσι ήρθε. Αγχωτικά. Ψυχοβγαλτικά. Με τους παλμούς στον Θεό και την πίεση στα ύψη. Το +13 του πρώτου αγώνα στο Αλεξάνδρειο ροκανίστηκε στην Μόσχα, η Ντινάμο έφτασε στο +17 λίγο πριν το τέλος. Χρειάστηκε ένα απονενοημένο ντου του Μπάνε στην ρακέτα απέναντι σε όλους και δύο βολές με την παροιμιώδη του ανιωθίλα.
Ο Μπριν Ταϊρί ήταν αγέννητος τον Φλεβάρη του 1991, ήρθε στον κόσμο επτά χρόνια αργότερα, αλλά ξέρει καλά, έμαθε από νωρίς το βάρος της φανέλας που φοράει.
Όταν ολοκληρώθηκε η προσωπική του ραψωδία και η απόλυτη κατάθεση ψυχής από τους συμπαίκτες του, το πρώτο που σκέφτηκε να κάνει ήταν να τεντώσει το μπροστά μέρος της φανέλας και να δείξει το έμβλημα και το όνομα στους ανιστόρητους Ισπανούς.
Ακόμα κι αυτός ο σεσημασμένος villain του παγκόσμιου μπάσκετ, αυτός ο τύπος με τα 700 παιχνίδια στο ΝΒΑ και το δαχτυλίδι πρωταθλητή, ο Πατ Μπέβερλι χοροπηδούσε σαν μικρό παιδί.Στα 36 του, ξέρει να ξεχωρίζει το σημαντικό, το δύσκολο, το ζόρικο, το σχεδόν αδύνατο.
Αυτός είναι ο έκτος ευρωπαϊκού τελικός του Δικέφαλου και το μυαλό κάνει παράξενα παιχνίδια. Μπερδεύει το παρόν με το παρελθόν, ανακατεύει εικόνες και ήχους.
Η ιαχή "Κλιφ, Κλιφ, Κλιφ", δεν ήταν πια για το... τέρας που λεγόταν Κλιφ Λέβινγκστον, αλλά για αυτόν τον τίμιο Νιγηριανό γίγαντα τον Κλιφ Ομορούγι.
Ο Μπεν Μουρ για ένα βράδυ άρπαζε τα σκουπίδια λες και είχε τα χέρια κουπιά του Κεν Μπάρλοου.
Στα κρίσιμα, το χέρι του Κλίβελαντ Μέλβιν ήταν αλφάδι, θαρρεί κανείς ότι τα έσταζε ο Πέτζα.
Κι ο Μπριν Ταϊρί έμοιαζε για ένα βράδυ, έμοιαζε να έχει μπει στο σώμα του Μπάνε.
Ακόμα και στον πάγκο, ο Παντελής Μπούτσκος έδειχνε να έχει πάρει το χρίσμα, από την μεγάλη (των Ελλήνων προπονητών) του ΠΑΟΚ σχολή, που έβγαλε τον Δημήτρη Ιτούδη και τον Γιάννη Σφαιρόπουλο και ανέδειξε τον Σούλη Μαρκόπουλο.
Ιστορικά, έτσι έπρεπε να γίνει. Έτσι θα γινόταν. Κόντρα σε όλους και σε όλα. Σε μία εχθρική έδρα, με μία εχθρική διαιτησία. Με ανατροπή από το -11, όταν όλα έμοιαζαν χαμένα.
Με ψυχή βαθιά. Όχι μόνο από τους πέντε στο παρκέ, αλλά κι από αυτούς που ξελαρυγγιάστηκαν ψηλά στον περιστερώνα και δεν σταμάτησαν ποτέ να πιστεύουν στο θαύμα. Αυτούς που τους υποχρεώσαν να κατεβάσουν τα πανό για τον Βάχο, τον Γιώργο, τον Χρηστάκη, τον σπόρο που ήταν κι αυτοί εκεί μαζί τους.
Δεν ξέρω ποια δύναμη έκανε τους παίκτες του ΠΑΟΚ να παίζουν σαν να έχουν ελατήρια στα πόδια και να λυσσάνε έτσι για κάθε μπάλα. Απέναντι σε μία πιο γεμάτη, πιο αθλητική, πιο σκληρή ομάδα, ο Δικέφαλος τελείωσε το ματς με 49 ριμπάουντ έναντι 26, σαν κάτι να τους έδωσε υπερφυσικές δυνάμεις σε κάθε μάχη.Ίσως και να είναι τυχαίο.
Ίσως, όμως από την άλλη, να είναι ένα σενάριο αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, που έχει υφάνει κάποιος για την 100ή χρονιά του συλλόγου.
Μέρος αυτής της βασανιστικής διαδρομής, από τον πόνο, την απώλεια, την δοκιμασία, προς την λύτρωση και την κάθαρση...
