(απο sdna.gr)Στο τέλος της ημέρας, οι παίκτες του ΠΑΟΚ έδειξαν ότι είναι ακόμα ζωντανοί στην σκηνή. Φάνηκε και στο χειροκρότημα(Γράφει ο Σωτήρης Μήλιος).
Για πολύ ώρα το σκηνικό μύριζε ΜΠΑΤΕ Μπόρισοφ κι εκείνο το κρύο βράδυ του Δεκεμβρίου στο μακρινό 2018.
Εκείνη η ομάδα που έμεινε για πάντα στην ιστορία ως invincibles, ως ανίκητοι / αήττητοι, έκανε μία γενναία, αλλά σκληρή παραδοχή.Σήκωσε λευκή σημαία!
Συνθηκολόγησε...
Αποδέχθηκε πως είναι μάταιο να ξοδεύεσαι σε κάτι που μπορεί να σου φέρει μόνο φθορά και καλύτερο να εστιάσεις στο πραγματικά σημαντικό.
Εκεί, που έχεις ρεαλιστικές πιθανότητες να γευτείς νέκταρ στο τέλος της σεζόν.
Από ένα σημείο και μετά, εκείνος ο ΠΑΟΚ αντιμετώπισε την Ευρώπη ως ανέμελη βόλτα, ως αγγαρεία.
Τότε, δεν ήξερε ότι έκανε το σωστό. Απλώς, το υπέθετε.
Εκείνη η ομάδα τερμάτισε τον όμιλο του Europa League με 5 ήττες σε 6 παιχνίδια. Έχασε και τα τρία παιχνίδια στην Τούμπα, έχοντας σοκαριστική εικόνα με την Βίντι και την ΜΠΑΤΕ Μπόρισοφ.
Λίγο μετά το 1-3 των Λευκορώσων, ακούστηκαν αποδοκιμασίες από τη μισοάδεια Τούμπα.
Το ίδιο γήπεδο που μερικούς μήνες μετά ήταν ασφυκτικά γεμάτο για να γιορτάσει ένα ιστορικό νταμπλ.
Για πολύ ώρα, το σκηνικό μύριζε ΜΠΑΤΕ Μπόρισοφ.
Ο ΠΑΟΚ έπαιζε χωρίς τον στρατηγό του στον πάγκο και χωρίς τον μάγο του στο χορτάρι.
Έπαιζε χωρίς τον πρώτο του σκόρερ και χωρίς τον... φάρο του στην μεσαία γραμμή.
Για να μην το πολυλογούμε έπαιζε χωρίς τους 7 από τους 11 παίκτες με τον μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής, κάποιος πιο τολμηρός θα έλεγε ότι έπαιζε με τα... δεύτερα.
Με μία ενδεκάδα που ούτε έπαιξε ξανά μαζί και ούτε πρόκειται στο μέλλον.
Κι έπαιζε με πρώτο και βασικό στόχο να... μην πέσει κανείς πάλι κάτω.
Όπως έπεσε ο Ντέλιας με τον Πανσερραϊκό, ο Πέλκας με τον Παναθηναϊκό, ο Μεϊτέ με την ΑΕΚ.
Υπό αυτές τις συνθήκες φεύγει καλά από το γήπεδο. Όσοι έπαιξαν, λογικά θα είναι διαθέσιμοι και την Κυριακή.
Ο ΠΑΟΚ έφυγε από το γήπεδο με ένα γ@μώτο.
Με την βεβαιότητα, ότι αν ήταν πλήρης, φρέσκος, κανονικός, αυτούς... τους είχε.
Τους επόμενους, ίσως όχι, αλλά αυτούς τους είχε.
Επίσης, έφυγε με πικρή γεύση. Κανείς δεν θέλει να χάνει, ειδικά στο σπίτι του, μπροστά σε γεμάτο γήπεδο.
Το 2-2 θα έφερνε κάτι ως χειροπιαστή ανταμοιβή για την προσπάθεια.
Με το 0-2 από το ημίχρονο, απόρροια περισσότερο μία ληθαργικής προσέγγισης κι όχι τρομερής απόδοσης των Γαλιθιάνων, ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε να τραβήξει χειρόφρενο.
Να αράξει. Να φυλάξει δυνάμεις.
Ο περισσότερος κόσμος θα καταλάβαινε. Οι παίκτες δεν είναι ρομπότ.
Εν αντιθέσει με τους invincibles, ετούτοι εδώ οι.. παλαβιάρηδες αποφάσισαν κάτι άλλο.
Αδιαφόρησαν για το αύριο και εστίασαν στο σήμερα. Βγήκαν στην επανάληψη για να ευχαριστηθούν την βραδιά, χωρίς overthinking.
Κι ότι κάτσει.
Έτρεξαν περισσότερο, κυνήγησαν περισσότερο, κυκλοφόρησαν καλύτερα την μπάλα, έβγαλαν εγωισμό στο χορτάρι.
Και το ποδόσφαιρο λες και το κατάλαβε από μόνο του και άρχισε να του δίνει πράγματα.
Το 0-3 ακυρώθηκε από οφσάιντ... παρωνυχίδας.
Το 1-2 από ένα συγκλονιστικής ομορφιάς / δυσκολίας γκολ του Γερεμέγεφ ήταν έγκυρο επίσης για μερικά εκατοστά.
Και στο τέλος, όσοι έμειναν μέσα έδωσαν ό,τι είχαν και δεν είχαν για το 2-2. Σε δύο περιπτώσεις το άγγιξαν κιόλας.
Στην οικονομία της σεζόν, για έναν ΠΑΟΚ που κυνηγά το νταμπλ, μία πρόκριση, δύο επιπλέον ευρωπαϊκά βράδια αυξημένων απαιτήσεων φυτεμένα μέσα στα πλέι-οφ μπορεί να φέρουν μεγαλύτερο πρόβλημα, παρά λύσεις.
Ετούτοι οι... παλαβιάρηδες όμως είναι σίγουρο ότι θα πάνε για την πρόκριση στο Βίγκο, κι αν δεν έρθει θα πουλήσουν και πάλι ακριβά το τομάρι τους.
Διότι έχουν ένστικτα που έχουν μόνο γενημμένοι νικητές, ο οποίοι σιχαίνονται την γεύση της ήττας.
Στο τέλος της ημέρας έδειξαν ότι είναι ακόμα ζωντανοί στην σκηνή.
Σαν ροκ συγκρότημα. Το σκοινί τους άντεξε.
Φάνηκε και στο χειροκρότημα...