(απο sdna.gr)Ο Πάτρικ Μπέβερλι ήταν πάντα ο villain. Ο κακός. Ο σκληρός. Ο αχώνευτος. Ο νταής. Το κόκκινο πανί. Και αισθάνεται πολύ εντάξει με αυτό(Γράφει ο Σωτήρης Μήλιος)...
Whatever it takes. Οτιδήποτε κι αν χρειαστεί…
Μία βουτιά στο παρκέ. Μία άμυνα. Ένα τρίποντο. Ή… πολλά τρίποντα. Ένα σκληρό φάουλ. Ένα γενναίο ριμπάουντ. Ένας τσαμπουκάς. Λίγες κακές λέξεις στο αυτί. Μία ασίστ. Ένα αγριεμένο βλέμμα. Μία γερή μελανιά για ένα επιθετικό φάουλ. Ένα ουρλιαχτό.
Eνα σπριντ για να σηκώσει τον πεσμένο συμπαίκτη. Ένα κόλλημα στην μούρη του αντιπάλου.
Η έξτρα πάσα στον ελεύθερο συμπαίκτη. Μία άμυνα τόσο ασφυκτική, που μυρίζεις το αποσμητικό του αντιπάλου. Λίγα λογάκια παραπάνω. Πολλά λογάκια παραπάνω για να πειράξεις το μυαλό του.
Λίγη μουρμούρα στον διαιτητή, ακόμα κι αν χρειαστεί να αρπάξεις την μηχανή ενός φωτογράφου για να του δείξεις ότι έκανε λάθος σφύριγμα.
Λίγο λάδι στην φωτιά. Μία μανούρα. Μία ηθελημένη τεχνική ποινή για να αλλάξει η ενέργεια. Όλα τα μικρά. Ή όλα τα μεγάλα
Whatever it takes. Οτιδήποτε κι αν χρειαστεί…
Αυτός που λατρεύεις να έχεις συμπαίκτη και μισείς κάθε του ανάσα αν είναι απέναντι.
Ο Πατ Μπέβερλι επέλεξε μια ζωή να είναι ο villain. Ο κακός. Ο σκληρός. Ο αχώνευτος. Ο νταής. Το κόκκινο πανί.
Αυτός που αναβιώνει ένα από τα πιο διαχρονικά συνθήματα των οπαδών του ΠΑΟΚ που κατέληγε στο θρυλικό… ο Τσέκος αληταράς.Μόνο που ο Τσέκος ήταν μια αγαθή ψυχούλα.
Ετούτος εδώ σκληραγωγήθηκε σε μέρη που κανείς δεν θα ήθελε να βρίσκεται. Ακόμα και σήμερα το λέει με θυμό, πόνο, αλλά και καμάρι.
“Κανείς απολύτως κανείς από το West side του Σικάγο δεν έφτασε ως στο ΝΒΑ. Κανείς! Το ΝΒΑ είναι γεμάτο από παίκτες από το East side του Σικάγο, ο Ντέρικ Ρόουζ, ο Τόνι Άλεν, ο Γουίλ Μπάινουμ, ο Τζαμπάρι Πάρκερ, ο Κέντρικ Ναν. Είμαι ο μόνος που τα κατάφερε από τη δυτική πλευρά.
Γι’ αυτό και κάθε φορά που γυρίζω στην παλιά μου γειτονιά με την Ρολς-Ρόις μου, όλοι μου φέρονται σαν να είμαι ο Jay-Z. Έχω τρελό σεβασμό. Γιατί είμαι ο μόνος που τα κατάφερε. Έπαιξα 12 χρόνια στο ΝΒΑ, κι άλλα 5 στο εξωτερικό. Είμαι στο 18ο χρόνο της καριέρας μου. Είμαι ο μόνος φίλε που το κατάφερε αυτό. Από πάντα”.
Θυμάται ότι εκεί που μεγάλωσε σε κάθε playground υπήρχε κι ένας μικρός Μάικλ Τζόρνταν, ένας Λατρέλ Σπρίουελ. Έπαιξε με παίκτες με ταλέντο που κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί. Άλλοι πέθαναν. Άλλοι είναι φυλακή. Άλλοι έμπλεξαν με συμμορίες ή ναρκωτικά. Άλλοι δεν μπόρεσαν ποτέ να πάνε στο κολλέγιο. Ήταν αυτός που διάλεγαν τελευταίο στα μονά. Αλλά ήταν κι ο μόνος που έφτασε ως το τέρμα.
Η πρώτη του... φέρμα δεν ήταν σε κάποιο γήπεδο, σε κάποιο παρκέ, αλλά στο πίσω κάθισμα ενός ταξί. Για να φτάσει να βρίσκεται εκεί μόνος του, χρειάστηκε να συμβούν πολλά.
Εκεί που μεγάλωσε, τα όμορφα κορίτσια συνηθίζουν με βγαίνουν με τους κακούς τύπους.
Κι αυτός ήταν ο καρπός μιας τέτοιας σχέσης, μιας πανέμορφης γυναίκας με έναν παραβατικό τύπο, ο οποίος για να τους προστατεύσει τους έστειλε στα περίχωρα της πόλης, μακριά από τις σφαίρες και τις... σκόνες.
Μόνο που το δικό του νήμα της ζωής κόπηκε νωρίς. Ο Πατ μεγάλωσε σε μοτέλ. Άλλο κάθε φορά. Με την διεύθυνση της γιαγιάς, όμως, πήγαινε γυμνάσιο στα παλιά του λημέρια.
Επειδή εκεί έπαιζαν οι καλύτεροι hoopers!
Πήγαινε σχολείο με ταξί και κάθε μέρα, όταν ερχόταν η ώρα της πληρωμής έπρεπε να σκαρφιστεί και μία καινούργια δικαιολογία για να την βγάλει τσάμπα.
Άλλοτε θα προσποιούνταν ότι πάει να πάρει την τσάντα του ή ότι θα ζητήσει λεφτά από κάποιον μεγαλύτερο και δεν επέστρεφε ποτέ. Άλλοτε άφηνε λάφυρο άδειες σχολικές τσάντες, παλιά βιβλία, ψεύτικες ταυτότητες και έφευγε τρέχοντας. Με τον καιρό, η πιάτσα τον έμαθε, κανείς ταξιτζής δεν τον έβαζε μέσα.
Η γιαγιά του ήταν το πρώτο άτομο από την οικογένεια του που κατάφερε να αποκτήσει δικό της διαμέρισμα. Ήταν κάτι σαν την μητέρα Τερέζα.
Υιοθέτησε 12 άπορα παιδιά, αυτή τα μεγάλωσε. Ο Πατ μεγάλωσε με 12 ετεροθαλή αδέρφια και παλιές ιταλικές ταινίες που τον έμαθαν από μικρή την πίστη σε ηθικές αξίες, σε κώδικες τιμής που δεν σπάνε.
Ξέρεις... στο Σικάγο ο λάθος δρόμος είναι στην ουσία ο σωστός δρόμος. Φέρνει λεφτά και φαγητό στο σπίτι, πληρώνει λογαριασμούς, φέρνει χαμόγελα στην οικογένεια. Το κάνουν όλοι οι φίλοι, όλοι οι γνωστοί, άρα είναι εντελώς ΟΚ.
Ο Πάτρικ Μπέβερλι πέρασε κι από αυτά τα μονοπάτια. Κι αν ζει ακόμα το οφείλει στο μπάσκετ και μόνο σε αυτό: “Αν δεν έπαιζα μπάσκετ, θα ήμουν απλώς ένα ακόμα νούμερο στην στατιστική. Νεκρός ή μέσα στα ναρκωτικά. Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια”.
Ήταν σταρ από τα σχολικά του χρόνια. Το μικρό γυμναστήριο του γυμνασίου Τζον Μάρσαλ ήταν τόσο συχνά sold-out, όσο και το United Center επί εποχής Μάικλ Τζόρνταν. Ήταν το talk of the town, το μέρος που μαζευόταν όλη η καλή -αλλά και η κακή κοινωνία της πόλης.
Με 37,3 πόντους μέσο όρο ήταν πρώτος σκόρερ σε όλη την πολιτεία, μόνο που έπρεπε επειγόντως να φύγει από εκείνα τα μέρη.
Επέλεξε το κολέγιο του Αρκάνσας για τον πιο παράδοξο λόγο. Γιατί απείχε πάνω από 10 ώρες από το σπίτι του, το να πάρει ένα αμάξι και να γυρίσει πίσω δεν αποτελούσε επιλογή.
Έπαθε πολιτισμό σοκ, εκεί είδε για πρώτη φορά γυναίκες με τακούνια, έγινε πατέρας για πρώτη φορά στα 19 του. Στην ρούκι σεζόν του ήταν κορυφαίος ρούκι σε όλη την περιφέρεια της Southeastern (SEC), μετά από δύο σεζόν έμοιαζε με σίγουρο lottery-pick στο ντραφτ του ΝΒΑ.
Μόνο που τα γκρέμισε όλα σε μια στιγμή...
Τιμωρήθηκε με ένα χρόνο αποκλεισμό για ακαδημαϊκούς λόγους, ένας tutor προσφέρθηκε να γράψει τις εξετάσεις για λογαριασμό του και τον έπιασαν. Είχε προτάσεις από πολλά κολέγια, αλλά ένιωθε ότι έπρεπε να φέρει λεφτά στο σπίτι.
Στον λογαριασμό του είχε λιγότερα από 100 δολάρια, δεν το κρύβει ότι γυρνώντας σπίτι έκανε για λίγο το βαποράκι μέχρι να δει τι θα κάνει.
Όταν ήρθε η πρώτη επαγγελματική πρόταση από την Ευρώπη, ούτε καν κοίταξε στον χάρτη που πέφτει η Ουκρανία και τι είναι η Ντνίπρο. Απλώς, μπήκε στο πρώτο αεροπλάνο και ξεκίνησε το επαγγελματικό του ταξίδι.
Το παρατσούκλι του είναι Mr. 94 Feet. Ο κύριος 94 πόδια.
Τόσο είναι το μήκος ενός παρκέ στο ΝΒΑ, είναι το δικό του κλουβί, όπου απελευθερώνει το τέρας που κρύβει μέσα του. Είναι ο οριοθετημένος χώρος, στον οποίο επιδιώκει να κάνει κόλαση τις ζωές των άλλων.
Μία βεντούζα, μία βδέλλα, ένα τσιμπούρι. Ο πιο… ενοχλητικός παίκτης του ΝΒΑ, έτσι έβγαλε το ψωμί του για 12 χρόνια και 737 παιχνίδια.
Τόσα χρόνια, έπαιρνε το μίσος των άλλων και το μεταβόλιζε σε ενέργεια. Υπηρέτησε πιστά μία περσόνα που ο ίδιος έφτιαξε και κανείς δεν μπορούσε να μιμηθεί. Ο PatBev που έκανε μονίμως πράγματα PatBev.
Πιθανώς να άλλαξε όλη την ιστορία του ΝΒΑ, υπαίτιος για τον τραυματισμό του Ράσελ Γουέστμπρουκ ενώ είχε ήδη ζητήσει τάιμ-άουτ σε εκείνα τα πλέι-οφ του 2013. Το μητρώο του ήταν πάντα γεμάτο. Κάποτε πέταξε μια μπάλα στην εξέδρα, τραυματίζοντας μία γυναίκα.
Αρνήθηκε να δώσει συνέντευξη -ως όφειλε- σε μία δημοσιογράφο, λέγοντας ότι δεν πρόκειται να τις μιλήσει αν δεν γίνει συνδρομήτρια στο podcast του, πέρσι συνελήφθη για επίθεση στην ανήλικη αδερφή του, αν και αργότερα οι κατηγορίες αποσύρθηκαν.
Στην καριέρα του έπαιξε μαζί με τους πάντες. Απέναντι στους πάντες. Ψηφίστηκε στην κορυφαία αμυντική πεντάδα του ΝΒΑ.
Όπως λέει είναι… rich as fuck, his… shit is different. Την μεγαλύτερη ανατριχίλα, όμως, την έζησε όταν άκουσε να παρουσιάζεται στην πεντάδα των Μπουλς. Το απόλυτο όνειρο για κάθε παιδί του Σικάγο.
Λέει πως ο Ντοκ Ρίβερς και ο Γιούρι Ζντοβντς είναι οι καλύτεροι προπονητές για τους οποίους έπαιξε ποτέ. Ήταν οι μόνοι που κατάφεραν να τον αποκωδικοποιήσουν κάπως. Για το ξανθό σκυλί -αλλά και για τα dolars- επέστρεψε στην Ευρώπη για τον ΠΑΟΚ.
Εξακολουθεί να κάνει στο παρκέ οτιδήποτε χρειαστεί.
Μία σκυλίσια άμυνα. Ένα αγριεμένο βλέμμα. Μία βουτιά για μια χαμένη μπάλα. Μία έξτρα πάσα. Ένα σκαρφάλωμα στα κάγκελα και μια βουτιά στην αγκαλιά της εξέδρας. Ένα ρεκόρ καριέρας στο ΟΑΚΑ με 13 ασίστ. Στα 37 του.
Whatever it takes…
