«Αναμφίβολα αποτελεί μεγάλη τιμή για μένα να βρίσκομαι ανάμεσα σε τόσο σημαντικές προσωπικότητες της ασπρόμαυρης οικογένειας που έδωσαν τα πάντα, ο καθένας από το δικό του μετερίζι, ώστε ο ΠΑΟΚ να βρίσκεται σήμερα εδώ που είναι! Μάλιστα, θεωρώ ότι η ερώτηση αυτή είναι η καλύτερη “πάσα”, για να ευχαριστήσω όλους όσοι με επέλεξαν» απαντά αρχικά στην ερώτηση τι σημαίνει για εκείνον η συμμετοχή του στην επιτροπή επετείου των 100 χρόνων του ΠΑΟΚ. Και συνεχίζει: «Είναι χαρά να έχεις τη δυνατότητα να προσθέσεις το δικό σου λιθαράκι σε μια τόσο συμβολική στιγμή από κάτι που αγαπάς τόσο πολύ, αλλά είναι και μια μεγάλη ηθική ευθύνη, γιατί θεωρώ ότι έχω το καθήκον να εκπροσωπήσω επάξια χιλιάδες συνοπαδούς μου, που περιμένουν να εκφραστούν δι’ εμού τη δεδομένη χρονική στιγμή».
Ποιος ο ρόλος και η σημασία του ΠΑΟΚ στην καθημερινότητά σας;
«Ο ΠΑΟΚ είναι για μένα, όπως και για χιλιάδες οπαδούς του, η πηγή άντλησης του κουράγιου που απαιτείται για να συνεχίσουμε τη ζωή μας, όπου κι αν βρίσκεται και ό,τι κι αν κάνει ο καθένας μας… Είναι ο τρόπος ζωής μας, χωρίς υπερβολές. Η χαρά που παίρνουμε από τον ΠΑΟΚ κάνει τα πάντα πιο εύκολα. Ακόμα και το πιο δύσκολο εγχείρημα μοιάζει παιχνιδάκι με την ευφορία που γεμίζει την ψυχή μας… Δεν υπάρχει πιο γλαφυρός τρόπος να περιγραφεί αυτή η κατάσταση από τους στίχους του τραγουδιού: “Είναι βάσανο η ζήση μέσ’ τον ψεύτη αυτό ντουνιά, ευτυχώς που υπάρχει ο ΠΑΟΚ και υποφέρεται η ζημιά”… Αλλά και οι πίκρες, η αδικία και οι αποτυχίες μας γεμίζουν πείσμα, δύναμη και υπομονή… Μας ατσαλώνουν και αυτό έχει άμεσο αντίκτυπο στην εν γένει συμπεριφορά μας.. Όταν λέμε ότι “ο δικός μας ο ΠΑΟΚ, δεν χάνει ποτέ” το πιστεύουμε και το εννοούμε και το κάνουμε πράξη, σε απόλυτο βαθμό και για αυτό θέλουμε να βλέπουμε να μάχονται όλοι! Αυτό δεν επιτρέπεται να το ξεχνάει ποτέ κανένας, από το μεγαλύτερο αστέρι που θα φορέσει τη φανέλα για να μπει στο γήπεδο και να μας εκπροσωπήσει έως και το παιδάκι, που θα τρέξει να μαζέψει τη μπάλα στο αράουτ… Η φανέλα του ΠΑΟΚ είναι βαριά γιατί πάνω της κρέμονται, στηρίζοντας την χαρά τους, εκατομμύρια ψυχές που είτε βρίσκονται εν ζωή είτε εξαϋλώθηκαν!».
Μπορείτε ν’ ανακαλέσετε στη μνήμη σας την πρώτη-πρώτη ανάμνησή σας ως ΠΑΟΚτσής;
«Βεβαίως, το θυμάμαι σαν να ήταν χθες, παρόλο που ήμουν μόλις οχτώ ετών. Ήταν Δεκέμβρης του 1979 η πρώτη φορά που θυμάμαι ότι πήγα στην Τούμπα στη θύρα 7, όπου βρίσκονταν τότε οι οργανωμένοι της εποχής, με τον θείο μου και ο ΠΑΟΚ νίκησε τον ΟΦΗ με 3-0 με δύο γκολ του Γιώργου Κωστίκου και ένα του Γιάννη Δαμανάκη. Από τότε δεν έχανα παιχνίδι και μάλιστα θυμάμαι ότι προς το τέλος της ίδιας χρονιάς πήρα και το βάπτισμα του πυρός στον αλήστου μνήμης αγώνα με τον Παναθηναϊκό με διαιτητή τον Λίτσα και τα φοβερά επεισόδια!».
Αν θα μπορούσατε να ζήσετε ξανά μια ευχάριστη στιγμή, ποια θα ήταν αυτή;
«Πολλές θα ήταν οι υποψήφιες στιγμές που θα ήθελα να ξαναζήσω είτε από άποψη αγωνιστικών επιτυχιών του ΠΑΟΚ είτε σαν τεράστιες οπαδικές στιγμές. Το πρώτο μου πρωτάθλημα το 1985, το κύπελλο στη Νέα Φιλαδέλφεια το 2001, το 1991 στη Γενεύη, την Τεργέστη με την ιστορική εκδρομή και το κύπελλο, το Χάιμπουρι, το αήττητο πρωτάθλημα του 2019, αλλά νομίζω ότι θα διάλεγα να ξαναζήσω την τεράστια πορεία από την Ομόνοια στο ΣΕΦ το 1994, την οποία θεωρώ μια από τις κορυφαίες οπαδικές στιγμές».
Και αντίστοιχα μια δυσάρεστη στιγμή, που θα θέλατε να μην είχατε βιώσει ποτέ ως οπαδός της ομάδας;
«Αναμφίβολα θα ήθελα να μην έχω βιώσει την αποφράδα 4η Οκτωβρίου του 1999 με τον αδόκητο χαμό των έξι παιδιών στα Τέμπη. Ήταν πραγματικά ανείπωτη η τραγωδία. Ήταν απίστευτα άδικο…».
Θα ξεχωρίζατε κάποια προσωπικότητα της ομάδας διαχρονικά, είτε ως παράγοντα, είτε ως προπονητή ή και ποδοσφαιριστή;
«Πολλές είναι οι προσωπικότητες που ανέδειξε ο ΠΑΟΚ στα 100 αυτά χρόνια και είμαι βέβαιος ότι θα αναδείξει ακόμα περισσότερες στα επόμενα 100 που θα ακολουθήσουν. Θεωρώ βέβαια αυτονόητο ότι όσο μεγάλη κι αν είναι μια προσωπικότητα, θα πρέπει να σκύβει ευλαβικά το κεφάλι κάτω από το δικέφαλο αετό και τα τέσσερα γράμματα. Εντάξει, δεν είναι δυνατόν όταν μιλάμε για τον ΠΑΟΚ να μη γίνεται ιδιαίτερη μνεία στους ιδρυτές του καθώς και σε παράγοντες που κράτησαν το σύλλογο όρθιο και αξιόμαχο σε πέτρινα χρόνια, όπως ο αείμνηστος Γιώργος Παντελάκης και ο Νίκος Βεζυρτζής. Επίσης δεν γίνεται να προσπερνά κανείς τον τεράστιο Γιώργο Κούδα, τον Μπάνε Πρέλεβιτς, τον Αντρέ Βιερίνια και όλους εκείνους, που έγραψαν με χρυσά γράμματα την ιστορία τους κερδίζοντας με το σπαθί τους μια θέση στο ΠΑΟΚτσήδικο πάνθεον. Ο άνθρωπος όμως που στα δικά μου μάτια δικαιωματικά ξεχωρίζει ως αυτή τη στιγμή στην ιστορία του ΠΑΟΚ είναι ο κ. Σαββίδης και δύο είναι οι κύριοι λόγοι που με κάνουν να το πιστεύω αυτό. Πρώτον, γιατί είναι ο μοναδικός παράγοντας του ΠΑΟΚ που δεν αρκέστηκε απλά στο να αφορίζει το κατεστημένο, αλλά συγκρούστηκε ανοιχτά και ολομέτωπα μαζί του, έχοντας παράλληλα το εκτόπισμα να το νικήσει… Στη μοναδική φορά μάλιστα, που είχα την ευκαιρία να μιλήσω μαζί του, του είπα ότι στα αυτιά μου αλλά και όλων των ανθρώπων που μεγαλώσαμε βιώνοντας για δεκαετίες την αδικία στο πετσί μας, τα κλαψουρίσματα των αντιπάλων μας σήμερα ηχούν σαν την μελωδία της ευτυχίας… Και δεύτερον και σημαντικότερο είναι ότι κατάλαβε πόσο σημαντική είναι η χαρά που μας δίνει ο ΠΑΟΚ και πόσο κουράγιο αντλούμε από αυτήν για να συνεχίσουμε τις ζωές μας, όπως ανέφερα και στην αρχή και προσπαθεί να μας την χαρίζει και να την απολαμβάνει και ο ίδιος φυσικά…».
Σε ένα εντελώς θεωρητικό ενδεχόμενο, να παίζει την ίδια ώρα τελικό κυπέλλου κι η ομάδα ποδοσφαίρου κι η αντίστοιχη του μπάσκετ, εσείς που θα πηγαίνατε;
«Σε μια τέτοια περίπτωση πιστεύω ότι θα μεριμνούσα να υπάρξει…μπλάκ άουτ σε ένα από τα δύο γήπεδα ώστε να αναβληθεί το ένα παιχνίδι τουλάχιστον! Αστειεύομαι, βέβαια. Ειλικρινά ας σήκωνε ο ΠΑΟΚ δύο τίτλους την ίδια μέρα και ας μην πήγαινα πουθενά. Αυτό πιστεύω ότι θα απαντούσαν όλοι όσοι κουβαλάνε πραγματικά τον ΠΑΟΚ μέσα τους… Αν παρόλα αυτά όμως έπρεπε οπωσδήποτε να πάω κάπου, θα διάλεγα να πάω όπου θα θεωρούσα ότι θα ήμουν πιο χρήσιμος για τον ΠΑΟΚ!».
Πόσο άλλαξε η οπτική σας στα πράγματα, από την ενεργό ανάμειξή σας στο οπαδικό κίνημα;
«Η οπτική αλλάζει συνεχώς όταν ασχολείσαι με τα κοινά γιατί είσαι εξ ορισμού αναγκασμένος να αλληλεπιδράς. Εδώ καταλυτικό ρόλο θα έλεγα ότι παίζουν οι συνοδοιπόροι σου και στο σημείο αυτό εγώ μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ήμουν πραγματικά ευλογημένος γιατί οι συνοδοιπόροι μου ήταν όλοι τους τεράστιες μορφές του οπαδικού κινήματος του ΠΑΟΚ. Άνθρωποι σαν τον Γιώργο τον Παπαδόπουλο, τον Γιώργο τον Μπεληγιάννη, τον Γιώργο τον Στεφανίδη, μαζί με τους οποίους ιδρύσαμε και “τρέξαμε” τη συντονιστική επιτροπή των συνδέσμων, βγαίνουν κάθε 100 χρόνια κι εγώ τους είχα δίπλα μου μέρα νύχτα… Είναι, λοιπόν, φυσικό επακόλουθο να αλλάξει η οπτική σου όταν βρίσκεσαι ξαφνικά ανάμεσα σε ανθρώπους με τους οποίους έχετε κοινά χαρακτηριστικά, που δεν αντιλαμβάνονται τον ΠΑΟΚ ως κάτι που έχει δευτερεύουσα σημασία στη ζωή τους αλλά και το τεράστιο μέγεθος που έχουν, ως προσωπικότητες, δεν τους αποτρέπει από το να τον σηκώσουν στις πλάτες τους. Τότε ναι, άλλαξε η οπτική μου αφού αντιλήφθηκα ότι πρέπει να συντονιστούμε όλοι κάνοντας Ευαγγέλιο την ανιδιοτέλεια, αλλά σε καμία περίπτωση την ανευθυνότητα και τον ερασιτεχνισμό. Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό! Δώσαμε την ψυχή μας για τον ΠΑΟΚ με έναν τρόπο δημιουργικό και χρήσιμο, όπως ακριβώς αξίζει σε αυτόν τον τεράστιο σύλλογο».
Με βάση την εμπειρία σας, έχετε κάτι να συμβουλεύσετε τους νεαρούς οπαδούς της σημερινής εποχής;
«Οι νεαροί οπαδοί, όλων των ομάδων, της σημερινής εποχής είναι παγιδευμένοι ανάμεσα σε μια κοινωνία που την εξυπηρετεί να τους έχει ακριβώς έτσι όπως τους έχει και ενός συστήματος, που τους θέλει σε μια κερκίδα να τρώνε, να πίνουν και να καταναλώνουν! Χωρίς όνειρα, με λάθος πρότυπα, με αποτέλεσμα τα παιδιά αυτά τα είναι, κατά τη γνώμη μου, αποπροσανατολισμένα σε μια ζωή σκληρή και μια κοινωνία ζούγκλα! Θυμάμαι ότι κάποτε κάναμε εκδρομές και ταξιδεύαμε παντού άφραγκοι, αλλά επιστρέφαμε χαρούμενοι και περήφανοι, γιατί φέρναμε πίσω στο σπίτι μας χιλιάδες στιγμές, που γίνανε αναμνήσεις. Αυτά τα παιδιά σήμερα, εάν και εφόσον τους επιτραπεί να εκδράμουν κάπου, το μόνο που φέρνουν πίσω, επιστρέφοντας στο σπίτι τους είναι αποκόμματα συναλλαγών… Αν μπορούσα να τους δώσω μια συμβουλή θα τους έλεγα να εμβαθύνουν στον αξιακό κώδικα του ίδιου μας του σωματείου, να τον εφαρμόζουν και να τον “απαιτούν” και από τους άλλους με τον τρόπο τους. Να δρουν πάντα συντονισμένα και ποτέ σπασμωδικά! Να μάθουν, όπως μάθαμε κι εμείς κάποτε, να τιμούν, να σέβονται και να μάχονται γιατί ο σεβασμός τον οποίο πρέπει να επιδιώκουν ούτε χαρίζεται, ούτε κληροδοτείται. Απλά κερδίζεται και είναι και το μοναδικό που μένει στο τέλος. Σεβασμός και λίγοι καλοί φίλοι!».
Πόσο δύσκολο είναι για εσάς να παρακολουθείτε τον ΠΑΟΚ από απόσταση;
«Ξέρεις, όλα είναι στο μυαλό μας τελικά. Περίμενα ότι θα είναι πολύ πιο δύσκολο να παρακολουθώ τον ΠΑΟΚ από απόσταση, αλλά όταν έχεις τον ΠΑΟΚ μέσα σου και τον κουβαλάς συνέχεια, για ποια απόσταση μιλάμε; Έχει σημασία πόσα χιλιόμετρα μακριά είμαι όταν βάζει γκολ ο ΠΑΟΚ και πανηγυρίζει από άκρη σε άκρη όλη η Γερμανία; Έχει σημασία αν σήκωσα τα χέρια μου να χτυπήσω παλαμάκια πριν την σέντρα, όταν βλέπω γύρω μου εκατοντάδες ασπρόμαυρους ιεραπόστολους να θεωρούν καθήκον τους, το να μεταδίδουν την ιδέα του ΠΑΟΚ με τον τρόπο ζωής τους; Ο ΠΑΟΚ είναι το σημείο αναφοράς για χιλιάδες ανθρώπους που ζουν μακριά από την πατρίδα. Είναι αυτό που τους θυμίζει ποιοι πραγματικά είναι σε κάθε δύσκολη στιγμή και τους δίνει το σθένος να ανακάμψουν. Όταν το νιώθεις αυτό και αναλογίζεσαι ότι έχεις κι εσύ συμβάλλει έστω και ελάχιστα για να δημιουργηθεί αυτή η κατάσταση, ζεις την απόλυτη ευτυχία… Είναι παντού λοιπόν ο ΠΑΟΚ, όχι μόνο μέσα στις τέσσερις γραμμές ή τις κερκίδες ενός γηπέδου!».
Μέχρι που φθάνουν τα όνειρά σας για τον ΠΑΟΚ;
«Δεν υπάρχουν όρια στα όνειρα για τον ΠΑΟΚ. Πάντα θα υπάρχει κάτι τελειότερο για να επιτευχθεί! Ακόμα κι αν έπαιρνε φέτος το διηπειρωτικό κύπελλο, του χρόνου θα ήθελα να το ξαναπάρει αήττητος…».
